opracowuję siebie jakim

„opracowuję siebie, jakim chciałbym być, tworzę mój portretzasadę. Kiedy się spełniam według mody i gdy kreuję się na świętość, w obu wypadkach czynność jest podobna, tylko wysiłek nie ten sam. Hierarchia tych efektów, ich stopnie i szczeble; w końcu decyduje ranga zamierzenia i osiągnięte wyniki.
— dobrze. Ale... ci, którzy nie mają „wyników", ci rozdarci i nadzy, którzy nie potrafią nadawać sobie formy, a tylko dręczą się poszukiwaniem, nadsłuchiwaniem „tonacji", ci nigdy się nie spełniający i zawsze niepocieszeni, ci beztekstowi i alinearni czy przejdą przez ucho igielne
— pozostać w tym stanie obaw, w tym wysiłku bez dzieła — być sobą zwikłanym, zlepionym z naturą nie oddzielać się od niej Ale to jest poza wyborami.
— myśl, że kiedyś człowiek wyląduje na księżycu, nie robi na mnie elektryzującego wrażenia, ale myśl, że na ziemi mógłby wylądować Ktoś, kto by się okazał wspanialszy od nas — taka myśl —
— i o listach, które od niego otrzymywałem, a których stylistyka w końcu mnie zastanowiła. Jakby nie do mnie, jakby do kogoś trzeciego, nie oznaczonego, komu — wyczułem to — chciał przekazać swój portret.
— czy liczył na to, że je odkładam i owiązuję wstążką, i że kiedyś je ogłoszę“(9)