księżna ta mogła być

„księżna ta mogła być gdziekolwiek. Chyba spostrzegli sami, że przerwała nagle i nie opowiadała dalej Uczyniła to umyślnie, gdyż nie mogła posunąć się dalej ze względu na swą przysięgę.
Bertelsen okazał się niemiłosiernym — Dziwne! rzekł, — w opowiadaniu o powozie myśliwskim wymieniła pani prosto z mostu nazwy miejscowości Krystjanja, Dolina Hallinga —
W tej chwiU jest to już za wiele dla panny Ellingsen, wybucha ona płaczem. Nie podnosi się i nie odchodzi, lecz osuwa się w swem krześle, jako coś niemego i posłusznego słowom Bertelsena. Wstrząsa nią szloch histeryczny.
—Ty dobry Boże! — woła Bertelsen i nadbiega spiesznie, — co to ma znaczyć, czy warto o to płakać! Nie myślałem — ale, — oczywiście, — głupio, żem to powiedział! Do Ucha! Co ja mogę wiedzieć o pani przysiędze i o wszystkiem innem, o tem może wiedzieć pani, a nie ja. Pragnąłbym, aby sobie pani z tego nic nie robiła, pragnąłbym tego szczerze. No, przestańże pani!
—To nic! — szlocha panna Ellingsen. — No, usiądź pan, słyszy pan, to nic! Niech mię pan nie pociesza, miał pan słuszność, słuszność w większej części, .może nawet we wszystkiem, — z pańskiego punktu widzenia. To tylko dlatego, że mi poczerniało w oczach. Nie przeszkadzaj mi pan, chwilkę 98 tylko, a przejdzie. Trochę mi pociemniało przed“(15)