Wracając owego pamiętnego

„Wracając owego pamiętnego wieczora z posiedzenia na Zamku, jechałem bardzo powoli, posuwając się z trudem poprzez czarne, ciemne ulice. Warszawa odbywała swoje pierwsze ćwiczenia z zakresu obrony przeciwlotniczej; niezwykły wygląd stolicy był pełen ostrzegawczej wymowy.
Rozważając w myślach wieść o zarządzonej mobilizacji, nie miałem żadnych złudzeń, że zbliżamy się szybkimi krokami do wojny, której cień pierwszy rzucała na zaskoczoną Europę niedawna okupacja Czechosłowacji. Szczególnie złowieszczy objaw stanowiło w moich oczach niezwykłe przyśpieszenie tempa gry Hitlera od okupacji Wiednia do okupacji Pragi upłynęło kilkanaście miesięcy, zaś od najazdu na Czechosłowację do otwarcia rozgrywki z Polską niespełna dwa tygodnie. Dyktatora Niemiec można było rozumieć tylko w sposób dwojaki. Albo wierzył on w możliwość izolowanej wojny z Polską, albo też wielkie przygotowania wojskowe Niemiec dobiegały już końca. Ostatnie przypuszczenie wydawało się jedynie słuszne — i ta właśnie okoliczność nosiła wszelkie cechy niespodzianki i zaskoczenia. Sztaby wojskowe państw Europy nie liczyły się z tak szybkim osiągnięciem przez Niemcy pogotowia zbrojnego.“(1)